دنیای کنونی ما با همه پیشرفتهایی که در
زمینه های گوناگون علمی و صنعتی داشته است، خود را در رشد معنوی عقب مانده
می پندارد و برای رفع نیازمندی معنوی خود به هر ریشه سست و هر معنویت تو
خالی و بی هویتی دست می آویزد. روشن است در چنین فضایی لزوم تربیت و رشد
معنوی در جامعه اسلامی دو چندان خواهد بود و حرکت به سوی فراهم آوردن چنین
فضایی اولویت بیشتری خواهد داشت.
نکته
مهم این است که نیاز به معنویت مساله ای نیست که تنها مخصوص به دوران
کوتاهی از زندگی انسان و یا مربوط به یک سن و سال خاص باشد. انسان در تمامی
دوران های زندگی خود نیازمندی به معنویت را حس می کند. چرا که نیاز به
معنویت یا عبودیت و پرستش، امری فطری است که از همان ابتدا در نهاد انسان
موجود است. خداوند در آیه 30 سوره مبارکه روم می فرماید:
«فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ حَنِیفاً فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْها لا تَبْدِیلَ لِخَلْقِ اللَّهِ»
«روى خود را متوجه آئین خالص پروردگار کن. این فطرتى است که خداوند انسانها را بر اساس آن آفریده (و) دگرگونى در آفرینش خدا نیست.» ....
برای مشاهده متن کامل مقاله اینجا را کلیک کنید